'De kunst van het zorgen en loslaten',

een  cursus voor mantelzorgers

Veel mantelzorgers hebben de neiging om voor hun naaste(n) te zorgen en zichzelf te vergeten. Hierdoor kunnen ze overbelast raken. Tijdens de cursus leer je én voor jezelf te zorgen én voor je naaste(n) zodat je in balans blijft en energie houdt. We staan in de cursus stil bij de zorgsituatie waarin je terecht bent gekomen. Je staat stil bij de manier waarop je zorgt, je zorgpatroon. Je leert bewust(er) om te gaan met de problemen die op je weg komen. Je leert kijken naar de omstandigheden waarin je terecht bent gekomen en naar je eigen gedragspatronen die je in de loop van je leven hebt ontwikkeld.

 

We doen dit zonder oordeel – niets is namelijk goed of fout. Het is alleen belangrijk om stil te staan bij de keuzes die je maakt en je af te vragen wat maakt dat je het op deze manier doet. Wij gaan ervanuit dat je een keuze kunt maken in iedere situatie, ook al zit je in een onvrijwillige situatie.

Een belangrijk onderdeel van de cursus is het bewust worden van je eigen wensen. Wat is jouw wens voor het traject, waar kom je voor, wat wil je?

 

Soms weet je aan het begin van de cursus alleen maar dat je dingen wilt veranderen in je leven – maar lijkt het onmogelijk om dat te realiseren. We gaan hier samen naar kijken en bieden je handvatten om grip te krijgen op je eigen situatie. We vragen je om alles te benoemen wat je zou willen realiseren of waarvan je blij wordt ook al denk je dat het niet haalbaar is. Probeer je voor te stellen wat jou gelukkig zou maken.

Als je een wens of een verlangen hebt om in balans te komen of om meer ruimte te krijgen voor jezelf als mantelzorger, is de realiteit vaak anders. Je doet juist mee omdat je geen balans hebt, overbelast bent en geen of weinig tijd voor jezelf. De werkelijkheid is vaak anders. Als je hierbij stil staat voel je meteen de onrust, of pijn, verdriet of teleurstelling. Dit is niet het leven dat je wilde en je vraagt je af wat je anders kan doen om in balans te blijven of om tevreden te kunnen zijn. Je gelooft bijna niet dat dit kan. De situatie waarin je leeft is zo anders…

Tijdens de cursus staan we stil bij jouw positieve kracht. Waar ben je goed in, wat doe jij als je goed in je vel zit, waar word je blij van? Bewust stil staan bij je positieve kracht geeft nieuwe energie en is een belangrijke stap op weg naar het realiseren van je wensen en doelen. Meestal heb je deze ervaringen een tijdlang niet meer beleefd of ervaren, maar ze blijken er toch (nog) te zijn.

Wij kunnen de pijn of het verdriet in je leven niet wegnemen of veranderen. Wat we wel kunnen doen is je leren om deze gevoelens die je hebt en voelt toe te laten. Acceptatie van het verdriet en het voelen van de pijn is belangrijk om weer verder te kunnen. Hierdoor ontstaat er ruimte en energie.

 

In het dagelijks leven proberen we negatieve gevoelens onder de duim te krijgen. Of we proberen er van weg te gaan. We hebben allerlei manieren gevonden om de negatieve emoties niet te voelen. Helaas, dit maakt het alleen maar erger. Het haalt ons weg van ons Zelf. Het haalt ons weg van onze energie. De gedragingen die je onderneemt om gevoelens of emoties zoals: pijn, verdriet of woede niet te voelen noemen wij ontkrachtingsgedrag. Je raakt er je kracht en je energie van kwijt.

 

Dit ontkrachtingsgedrag helpt je niet. Integendeel zelfs: dit gedrag haalt alle energie bij je weg. Je wordt moe, futloos, mopperig en ontevreden. 

 

Dit ontkrachtingsgedrag (vechten (moeten, doorgaan, alleen maar zorgen voor), vluchten (vermijden, van je zelf afgaan, niet meer voor jezelf zorgen) brengt je uiteindelijk verder uit balans.

Iedereen krijgt in zijn/haar leven te maken met situaties waar hij/zij zelf niet voor kiest. 

 

Belangrijk is hoe je daarmee omgaat. Doe je de dingen vanuit het moeten of vanuit willen. Ben je verplicht om te zorgen voor, of maak je de keuze om voor de ander te zorgen, met alle leuke en moeilijke kanten die daaraan zitten. 

 

In de praktijk blijkt dat dingen die je doet vanuit moeten heel veel energie kosten. Het is namelijk niet meer vrijblijvend – dat geldt ook vaak voor mantelzorg. Je hebt geen keuze, lijkt het. Je naaste heeft zorg nodig en jij bent degene die hiervoor moet zorgen. Je kunt niet meer genieten en raakt je energie kwijt waardoor alles zwaar, vermoeiend en lastig wordt. Dit zorgt voor gevoelens van schaamte en onrust – “Zo mag ik toch niet denken”. Je raakt steeds meer uit balans omdat je het gevoel wat je hebt wegdrukt en ontkent. Juist hierdoor worden alle negatieve gedachten alleen maar versterkt. Met als gevolg dat je nog meer uit balans raakt en soms zelfs ziek wordt. 

 

Mensen die eerder mee deden zeiden dan vaak aan het begin: ik voel me moe en futloos – ik ben mezelf kwijt - ik kan niet meer tot rust komen. Ik moet van alles. Ik heb voortdurend het gevoel dat ik er niet bij hoor – ik raak in de war van wat anderen van mij willen – ik vind het allemaal onzin. 

 

Veel moeten wordt ingevuld vanuit het idee dat je niets te willen hebt, maar moet doen wat er van je gevraagd wordt. Dit komt voort uit regels die je geleerd hebt, zoals: “Een kind moet doen wat zijn ouders van hem vragen”. “Een vrouw moet voor haar man zorgen”. “Het gaat om mijn kind, daar moet ik ervoor zijn”. Dit zijn leefregels die we vaak heel normaal vinden.

De vraag is of we, naast dat we iets moeten, tegelijkertijd de vraag kunnen stellen “maar willen we dat ook?” Als we dat doen ontstaat er een kruispunt, Er lijkt een keuzemogelijkheid te ontstaan, die er eerder niet was. Je stelt daarmee geldende patronen ter discussie. Je zet ze in een ander kader. Een breder kader dan je tot nu toe kende. Van daaruit ontstaan er keuzemogelijkheden. Je kunt moeten zodoende veranderen in willen. Er ontstaat een andere mogelijkheid.

Klik hier om de cursusplanning te bekijken. Heb je een vraag, of wil je je aanmelden? Stuur een mail naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken..